Χειμωνιάτικα χιλιόμετρα στη ...Cosa Nostra

Ένα ταξίδι στη Σικελία ήταν στη σκέψη μας από καιρό. Ένα χειμωνιάτικο ταξίδι για ... κάπου προέκυψε στην πορεία. Η συνταγή ένα χειμωνιάτικο ταξίδι στη Σικελία μας ακούστηκε ενδιαφέρον πρόκληση - μιας και το νησί βρίσκεται αρκετά νότια, κοντά στην Αφρική, και ο χειμώνας εκεί είναι ήπιος.

Κι απ’ ότι φάνηκε είχαμε απόλυτο δίκαιο. Τόσο το νησί με την πλούσια, περίπλοκη και γοητευτική ιστορία του και την άγρια ομορφιά του, όσο και η εποχή μας αντάμειψαν με το παραπάνω για την επιλογή μας.

29.12.2008

Αφού το πρωί περάσαμε την κλασσική ταλαιπωρία για να παραλάβουμε τη μηχανή (CBR 954) από το λιμάνι του Κερατσινίου και αφού καταβάλαμε το «παράβολο» στον κλασσικό εκτελωνιστή για να μπορέσουμε να φύγουμε πριν νυχτώσει(!), ξεκινήσαμε για την Πάτρα. Στις 18.00 το πλοίο έφευγε από το λιμάνι της Πάτρας για το Bari της Ιταλίας.

30.12.2008

Στις 10.00 φτάνουμε στο Bari. Μετά από μια σύντομη βόλτα στο κέντρο της πόλης για ένα espresso και ένα latte ξεκινήσαμε νότια για την περιοχή της Καλαβρίας. Πήραμε το δρόμο για Altamira.

Ήθελα να περάσω από αυτή την πόλη γιατί είχα στο μυαλό μου το μελοποιημένο ποίημα του Καββαδία «Γυναίκα» που λεει .. Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Αλταμίρα... (α δεν είμαι και σίγουρη ότι μιλάει για αυτή την Αλταμίρα...μπορεί να υπάρχει κι άλλη).

Η Altamira είναι περίπου 50km από το Bari και με μια βόλτα στην πόλη αντιλήφθηκα ότι δεν είναι αυτό που μου δημιούργησε το ποίημα στο μυαλό μου, αλλά μια απλή επαρχιακή πόλη.

Η Matera όμως που απέχει περίπου 15km από την Αλταμίρα δεν με απογοήτευσε στην επιλογή μου να την επισκεφτούμε.

Η Matera είναι η μεγαλύτερη πόλη τρωγλοδυτών. Από το κέντρο της πόλης έχει υπέροχη θέα προς την πλαγιά που είναι κτισμένη η μαγική πόλη των τρωγλοδυτών.

Στη συνέχεια συνεχίσαμε νότια, παράλληλα με τη θάλασσα μέχρι το Corigliano. Μετά από απεγνωσμένες προσπάθειες να βρούμε κάτι ενδιαφέρον στην πόλη καταλάβαμε ότι το καλύτερο που υπήρχε είναι το ξενοδοχείο που εντοπίσαμε για να περάσουμε το βράδυ μας.  

31.12.2008

Αναχωρήσαμε κατά τις 9.00 το πρωί από το Corigliano για Σικελία. Από το Corigliano μέχρι το άκρο της ιταλικής χερσονήσου το Reggio di Calabria είναι περίπου 350km. Ο δρόμος όμορφος, δίπλα στη θάλασσα.

Στις 15.00 πήραμε το πλοίο για τη Μεσσίνα της Σικελία. Η Σικελία χωρίζεται από την Ιταλία με το Στενό της Μεσσήνης, μήκους 3km. Από Μεσσίνα ακολουθήσαμε τον αυτοκινητόδρομο για Παλέρμο.

Μετά από 200km φτάσαμε στο Παλέρμο κατά τις 18.00. Είχε ήδη βραδιάσει και ήμασταν αρκετά κουρασμένοι. Θέλαμε το συντομότερο να βρούμε ξενοδοχείο να ξεκουραστούμε και να απολαύσουμε το Παλέρμο παραμονή Πρωτοχρονιάς. Είναι κάτι τέτοιες φάσεις που εύχομαι να είχαμε κλείσει ξενοδοχείο από προηγουμένως.

Μετά από αρκετό ψάξιμο (η κούραση και η νύχτα δεν πολυβοηθούν όταν είσαι σε μια άγνωστη πόλη και προσπαθείς να βρεις ξενοδοχείο παραμονή Πρωτοχρονιάς) καταλήξαμε στο Hotel Elena που βρίσκεται σε μια κεντρική  μεγάλη πλατεία. Τα δωμάτια απλά και καθαρά, βολευτήκαμε μια χαρά.

Κατά τις 23.00 πήραμε τη μηχανή κι αρχίσαμε τις βόλτες στα στενάκια της πόλης για να αποφασίσουμε που θέλαμε να γιορτάσουμε την αλλαγή του έτους (όχι που δίνουμε και πολλή σημασία σε γιορτές και τέτοια).

Το Ristorante Andrea, ένα μικρούλι ταβερνάκι σε ένα απόμερο δρομάκι μας έκανε εντύπωση. Να πούμε την αλήθεια στην αρχή νομίζαμε ότι ο Αντρέας είναι Έλληνας. Τελικά μάλλον έχει και Ιταλούς με όνομα Andrea!

Παρέα με τους ιδιοκτήτες - δεν είχε άλλους πελάτες -  φάγαμε μακαρονάδες και διάφορα είδη τυριών και αλλαντικών και βεβαίως ήπιαμε κρασί.

Στην αλλαγή του χρόνου μας κέρασαν σαμπάνια και μας  δώρισαν ένα μπουκάλι κρασί - το κρασί του Andrea που όταν το δοκιμάσαμε αργότερα αποδείκτηκε πολύ καλό.

Τόσο καλό που κουβαλήσαμε το άδειο μπουκάλι μέχρι την Κύπρο για να το γεμίσω βοτσαλάκια της θάλασσας (καλά που δεν φέραμε και τα βότσαλα από το Παλέρμο τώρα που το σκέφτομαι)!

Όσον αφορά το Παλέρμο παραμονή Πρωτοχρονιάς, η ατμόσφαιρα στα γύρω στενάκια ήταν πολύ διαφορετική από το ταβερνάκι με πολύ κόσμο να χορεύει έξω από clubs και bars που έπαιζαν πολύ δυνατή μουσική.

1.1.2009

Ξυπνήσαμε το πρωί και πήγαμε βόλτα να δούμε το πρόσωπο της πόλης στο φως του ήλιου - αν και Ιανουάριος είχε πολύ ωραίο ήλιο και η μέρα ήταν υπέροχη. Η πόλη ήταν ήσυχη λόγω της ημέρας αλλά δε μας χάλασε καθόλου.

Κάναμε βόλτα στο κέντρο της πόλης και στο λιμάνι. Η πλατεία με τις τέσσερις γωνιές (Quattro Canti) διακοσμημένη με κρήμνες και αγάλματα είναι ίσως το πιο κεντρικό σημείο της πόλης.

Το Παλέρμο είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Ιταλίας, ιδρύθηκε από τους Φοίνικες και πήρε το ελληνικό όνομα Πάνορμος από τους Έλληνες θαλασσοπόρους. Το Παλέρμο υπήρξε σημαντικό πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο στην πορεία της ιστορίας.

Τα πολύτιμα στοιχεία του ιστορικού παρελθόντος φαίνονται παντού στην πόλη, αν και από την πρώτη επαφή ο επισκέπτης αντιλαμβάνεται μια ακαταστασία στην οικοδόμηση της πόλης, η οποία βέβαια δεν σβήνει τη γοητευτική ομορφία της.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μεγάλο μέρος της πόλης είχε καταστραφεί κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου από τους αγγλοαμερικανικούς βομβαρδισμούς και η χαώδης ανοικοδόμηση που πραγματοποιήθηκε μετέπειτα είναι εμφανής με μια βόλτα στην πόλη.

Θέλαμε να μείνουμε ακόμη τουλάχιστον ένα βράδυ στο Παλέρμο, να νιώσουμε λίγο από τους ρυθμούς του αλλά φύγαμε για να προλάβουμε να κάνουμε το γύρο του νησιού όπως θέλαμε.

Πήραμε το δρόμο για το Agrigento, μέσω του χωριού Corleone.

Οι ιστορίες της σικελιανής μαφίας, της Cosa Nostra, και η ταινία Godfather επέβαλλαν να περάσουμε από το χωριό του πανίσχυρου Σικελιανού μαφιόζου Δον Κορλεόνε.

Το φημισμένο λοιπόν Corleone βρίσκεται σε ορεινή περιοχή, κάπως απομονωμένο και μας φάνηκε ήσυχο χωριό - δεν ξέρω αν η ησυχία αυτή οφείλεται στην ημέρα.

Πεινάσαμε και το μοναδικό εστιατόριο που ήταν ανοικτό ήταν το εστιατόριο ενός μικρού ξενοδοχείου όπου γινόταν πρωτοχρονιάτικο πάρτι. Μας υποδέχτηκαν με χαρά όταν τους είπαμε ότι είμαστε Έλληνες και ήρθαμε με μηχανή από την Ελλάδα.

Ο υπεύθυνος του μαγαζιού έκανε συνέχεια προπόσεις στα ιταλικά και το μόνο που καταλαβαίναμε ήταν η λέξη Greco - δεν ξέρω αν μας βρίζανε κιόλας!

Φάγαμε, ήπιαμε και συνεχίσαμε για το Agrigento που βρίσκεται στη νοτιοανατολική ακτή του νησιού.

Ο δρόμος πανέμορφος με στροφές και κοιλάδες.

Σε κάποια φάση μας έπιασε έναν καλό ανεμοβρόχι, αλλά ευτυχώς δεν κράτησε για πολύ.

Φτάσαμε στο πανέμορφο Agrigento κατά τις 17.00. Η πόλη είναι απίθανη, κτισμένη πάνω σε έναν τεράστιο βράχο με θέα προς τη θάλασσα.

Όλη η πόλη είναι γεμάτη στενά δρομάκια ανηφορικά - κατηφορικά που στα περισσότερα δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα.

Καταλήξαμε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία σε μια όμορφη και ζεστή πανσιόν σε ένα στενό δρομάκι που μόλις χωρούσε να περάσει έναν αυτοκίνητο.

Κατέβηκα και κτύπησα το κουδούνι, μας άνοιξαν οι ιδιοκτήτες που ήταν φιλόξενοι και ευγενικοί. Αφού αράξαμε για λίγο πήγαμε να γνωρίσουμε την πόλη.

Ψιλομπερδευτήκαμε λίγο στα στενάκια, φάγαμε σε μια από τις πολλές μικρές και χαριτωμένες trattoria (εστιατόριο) και τα ήπιαμε σε ένα μπαράκι με θέα τη θάλασσα.  

2.1.2009

Πρωινή βόλτα για εσπρεσάκι στα στενά της πόλης.

Ακολουθώντας μια σειρά από σκαλιά και ανηφορικά δρομάκια ανάμεσα στα σπίτια με τα μπαλκόνια μιας άλλης εποχής, φτάσαμε στην παλιά ορθόδοξη μητρόπολη, νορμανδικό κτίσμα του `13ου αιώνα, που έχει τη συμβολική ονομασία «Παναγία των Ελλήνων» (Santa Maria dei Greci).

Κοντά στην εκκλησία σε έναν τοίχο είδαμε και αφίσα του Valentino Rossi να διαφημίζει ιταλική μπύρα τον καιρό που ήταν μικρός!

Αποχαιρετίσαμε το Agrigento και πήραμε το δρόμο για Συρακούσες.

Την ισχυρότερη αποικία των Ελλήνων στη Μεγάλη Ελλάδα που ιδρύθηκε πριν από 28 αιώνες! Οι δύο πόλεις απέχουν 220km περίπου και ο δρόμος στο μεγαλύτερο μέρος του είναι παράλληλος με το βαθύ γαλάζιο της Μεσογείου. Φτάσαμε στις Συρακούσες κατά τις 14.00.

Η πρώτη εντύπωση είναι ότι βρίσκεσαι σε μια εκπληκτική πόλη που έχει να σου προσφέρει πολλά, πέρα από τα εντυπωσιακά ίχνη του ελληνικού πολιτισμού. Μετά από μια πρώτη γεύση της πόλης, αποφασίσαμε να μείνουμε σε ένα όμορφο μικρό ξενοδοχείο δίπλα στη θάλασσα με την πιο τέλεια θέα... η φωτογραφία κάτω δεν τα λεει κι όλα!

Λίγο ακριβούτσικο το δωμάτιο (€110) αλλά άξιζε τον κόπο. Το νησάκι Ορτύγια (ονομασία που προέρχεται από την ελληνική λέξη «όρτυξ», ορτύκι) είναι το ιστορικό κέντρο της πόλης αφού εδώ αποίκησαν αρχικά οι Έλληνες το 734π.Χ, οι οποίοι μετέπειτα εγκαταστάθηκαν στη στεριά επεκτείνοντας την πόλη την οποίαν ονόμασαν Συρακούσαι από το γειτονικό έλος (Συρακώ).

Το νησάκι  είναι χωρισμένο μέσω ενός καναλιού/εσωτερικού λιμανιού (Darsena) από την υπόλοιπη πόλη  και ενώνεται με γέφυρες. Όλο το απόγευμα κάναμε βόλτες στην πόλη,  στα όμορφα στενά που ήταν φωτισμένα και στολισμένα. Παντού υπήρχαν cafes, trattories, bars και διάφορα μαγαζάκια.

Τα στενά κατέληγαν σε μικρές πλατειούλες που έσφυζαν από ζωή.

3.1.2009

Πριν φύγουμε από τις Συρακούσες δεν θα μπορούσαμε να μην δούμε ένα δείγμα αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

Από τα σημαντικότερα μνημεία αποτελούν το αρχαίο Ελληνικό θέατρο και τα λατομείο του Παραδείσου (Latomia del Paradiso) που είναι το πρώτο και μεγαλύτερο από τα αρχαία λατομεία της περιοχής.

Μέσα στο λατομείο του Παραδείσου συναντάμε την περίφημη σπηλιά που είναι γνωστή ως «το αυτί του Διόνυσου».η οποία έχει απίστευτη ηχητική.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Διόνυσος ο Πρεσβύτερος άκουγε από μία αίθουσα της σπηλιάς, διαμορφωμένη σαν μεγάλο «πέτρινο αυτί», τις συνομιλίες ανάμεσα στους αιχμαλώτους που ο ίδιος είχε φυλακίσει στη σπηλιά.

Φύγαμε από τις Συρακούσες και συνεχίσαμε προς τα βόρεια για Κατάνια που είναι περίπου 70km από Συρακούσες.

Η Κατάνια είναι περισσότερο εμπορική και βιομηχανική πόλη. Μια βόλτα στην πόλη δεν μας έπεισε ότι άξιζε τον κόπο να περάσουμε περισσότερο χρόνο εκεί και έτσι συνεχίσαμε, παράλληλα με τη θάλασσα, προς Ταορμίνα.

Περάσαμε από το κάστρο Aci Castello και την πόλη Acireale, όπου σταματήσαμε, μούσκεμα από τη βροχή, για φαγητό.

Στο εστιατόριο ήμασταν οι μόνοι πελάτες και ο μαγαζάτορας ήταν τόσο εξυπηρετικός που έφτασε στο σημείο να μας γνωρίσει τη μαμά του. Μας έλεγε mama mama και μετά μας πήρε στην κουζίνα για να μας δείξει τη mama και πόσο καλή μαγείρισσα είναι.

Η Ταορμίνα βρίσκεται ψηλά στο βουνό.  Αναμφίβολα η πρώτη εικόνα είναι εντυπωσιακή γι’ αυτό άλλωστε αποτελεί τουριστικό προορισμό για πολλούς διάσημους και μη.

Στην Ταορμίνα βρίσκεται το σπουδαίο ελληνικό θέατρο, χτισμένο τον 3ο αιώνα π.Χ, το οποίο δεν είδαμε όπως και πολλά άλλα πράγματα σε αυτή την πόλη γιατί...αποφασίσαμε να περάσουμε με τη μηχανή από τον πεζόδρομο.

Στο δευτερόλεπτο μας τσάκωσαν οι polizzia και αφού μας επέπληξαν – μάλλον μας έβρισαν στα ιταλικά(!) μας είπαν να σπρώξουμε τη μηχανή και να τη βγάλουμε έξω από τον πεζόδρομο!

Βεβαίως και δεν υπήρχε  περίπτωση να σπρώχνουμε τη μηχανή φορτωμένη μέσα στον κόσμο! Αυτό μας έλειπε! Αν και απολογηθήκαμε για το «έγκλημα» δεν μας χάρισαν το πρόστιμο των €75 και την ταλαιπωρία του μισάωρου.

Ε και βέβαια μετά από αυτήν την πρώτη εμπειρία στην Ταορμίνα ήθελα να φύγω αμέσως. Έτσι κατηφορίσαμε στην παραλία στην πόλη Giardini Naxos (κήποι της Νάξου).  Η πόλη ήταν η πρώτη ελληνική αποικία της Σικελίας και ιδρύθηκε το 735πΧ και ονομάστηκε Νάξος.

Βόρεια του ακρωτηρίου Κάπο Σκίζο απλώνονται οι Κήποι - Giardini, ένα μαγευτικό τοπίο με όμορφους κήπους και ονειρεμένες παραλίες που βεβαίως δεν μπορούσαμε να απολαύσουμε λόγω εποχής. Αράξαμε σε ένα χαριτωμένο ξενοδοχειάκι κοντά στη θάλασσα, κάναμε τη βραδινή μας βόλτα πλάι στη θάλασσα και φάγαμε pizza σε κλασσική pizzeria βλέποντας το μάγειρα να φτιάχνει μπροστά μας τις πίτσες.

Η πόλη φαίνεται αρκετά ήσυχη το χειμώνα, αν και πιστεύω ότι το καλοκαίρι θα αποτελεί αξιοσημείωτο τουριστικό προορισμό.

4.1.2009

Από Giardini Naxos οδηγήσαμε 50km περίπου μέχρι τη Villa S. Giovani (δίπλα από τη Μεσσίνα) για να πάρουμε το καράβι για απέναντι. Με το που πάμε να μπούμε στο πλοίο ο τύπος του πλοίου μου λεει με νοήματα  να κατέβω από τη μηχανή.

Μέχρι να τον ρωτήσω το λόγο  βλέπουμε ότι κάτω ήταν όλο διακλαδώσεις από ράγες (το καράβι μετέφερε και βαγόνια τρένων)! Ωχ αμάν δεν είμαστε για πολλά πολλά με τις ράγες λόγω  και της εμπειρίας στη Ρουμανία που γλίστρησε ο μπροστινός τροχός μέσα στη ράγα του τραμ και πέσαμε!

Εγώ βέβαια πήδηξα αμέσως κάτω από τη μηχανή και άφησα το Γιώργο να το διευθετήσει. Ciao Sicilia! Περάσαμε απέναντι στο Reggio και ακολουθήσαμε τον δρόμο Α3 βόρεια προς Salerno. Μετά από 250km περίπου κάναμε ανατολικά προς Sibari.

Παραλιακά κινηθήκαμε βόρεια για Τάραντο άλλα 150km. Φτάσαμε στο Τάραντο απογευματάκι κουρασμένοι και παγωμένοι! Το Τάραντο είναι βασικά βιομηχανική πόλη με λιμάνι. Το ξενοδοχείο που βρήκαμε αν και απ’ έξω φαινόταν ψιλοχάλια μέσα ήταν μια χαρά. Δεν θέλαμε και πολλές πολυτέλειες μετά από τόσα χιλιόμετρα, κούραση και κρύο.

5.1.2009

Ξεκινήσαμε από Τάραντο για Bari. Στα 100km περίπου πήραμε το δρόμο για Martina Franca και απ’ εκεί κάναμε αριστερά για το χωρίο Alberobello που είναι φημισμένο για τις περίεργες στέγες των σπιτιών. Συνεχίσαμε για Bari μέσω Putignano - Turi - autostrada. Φτάσαμε στο Bari πριν το μεσημέρι και ήταν η τέλεια ευκαιρία για να γνωρίσουμε λίγο την πόλη μέχρι τις 8 το βράδυ που έφευγε το πλοίο για Πάτρα.

Στο ιστορικό κέντρο (centro storico) συναντάς μικρά cafes και osteria  που είναι κάτι σαν ταβέρνα - μαγειρείο και είναι διαφορετικά από τα ristorante - trattoria. Σε μια osteria σαν κουτουκάκι φάγαμε μαγειρευτό φαγητό και ήπιαμε χύμα κρασί. Και τέλος για να μην ξεχνιόμαστε πήγαμε για μια μπύρα - που λεει ο λόγος μία - στο café που καθίσαμε όταν φθάσαμε στο Bari…πέρσι(!) στην κεντρική οδό Vittorio Emanuelle.

Δυστυχώς δεν ήπιαμε τόσες μπύρες ώστε να χάσουμε το πλοίο οπότε στις 8 η ώρα ξεκινήσαμε για Πάτρα.

Η Σικελία είναι ένα νησί διαφορετικό, το τοπίο έχει μια άγρια ομορφιά, οι άνθρωποι διαθέτουν μια ιδιαίτερη φιλοξενία αλλά και έντονη προσωπικότητα, τα μνημεία του παρελθόντος συναντιούνται σε κάθε γωνιά του νησιού, η πολιτιστική ζωή είναι έντονη, οι μυρωδιές σπάνε τη μύτη (αυτό μπορεί να είναι κάλο ή κακό...), τα χρώματα ζαλίζουν τα μάτια, οι ήχοι γεμίζουν τα αυτιά...

Νιώθω ότι με αυτό το ταξίδι ανακάλυψα μόνο ένα μικρό κομμάτι από αυτόν τον ξεχωριστό τόπο... έτσι για να θέλω να πάω ξανά.

Καλοκαίρι την επόμενη φορά!

Κείμενα - Φωτό: Κατερίνα Λιασίδου.