Το παρακάτω δεν είναι τίποτα παραπάνω απο μια προσπάθεια να μεταφέρω τις εντυπώσεις μου με όσες εικόνες είχα στην διάθεση μου, πρώτα για όσους δεν κατάφεραν να λάβουν μέρος σε αυτόν τον αγώνα και μετά για αυτούς που τον έτρεξαν και όλο και κάτι θα τους θυμίσουν. Για κάποιους  βέβαια θα είναι σαν να τα βλέπουν για πρώτη φορά και ας ήταν εκεί, αλλά είπαμε άλλες οι προτεραιότητες του καθενός.

Για όσους δεν έτρεξαν έχω να πώ οτι κατά την γνώμη μου ήταν ο καλύτερος αγώνας απο άποψη φυσικής ομορφιάς. Δεν ξέρω για την Βουλγαρία αν και από οτι έμαθα ήταν και εκεί εξαιρετικά τα τοπία , αλλά τα κομμάτια της Ελλάδας ήταν όντως καταπληκτικά. Τόσο απο ομορφιά και εναλλαγές του τοπίου, όσο και απο τερραίν.Ξέρω καλά ότι όσες φωτογραφίες και να δείξεις, οσο και καλά να περιγράψεις μια διαδρομή ποτε δεν είναι δυνατόν να μεταφέρεις στον άλλο αυτά που εσύ είδες, ένιωσες, σκέφτηκες,οδήγησες, μύρισες...

Πάμε λοιπόν. Το Ελληνικό κομμάτι του αγώνα που είχε και τις 2 μεγαλύτερες και πιο κουραστικές ημέρες ξεκίνησε απο την Βυρώνεια στους πρόποδες του Μπέλλες φυσικού σύνόρου μας με τα Σκόπια. Γενικά ό αγώνας κινήθηκε ουσιαστικά κατα μήκος όλων των ΒΔ συνόρων μας για να καταλήξει στα Ιωάννινα μέσω Τύμφης.

Στα πρώτα 10 χλμ στο Μπέλλες συναντάμε την μικρή τεχνιτή λίμνη ( όπου έκανα και το πρωτο μου μικρό χάσιμο και περικύκλωσα την λίμνη!!), ευτυχώς που ήταν μικρή.

H θέα βέβαια της Κερκίνης από φηλά, άξιζε το χάσιμο...

Συνεχίζουμε το ανέβασμα στο Μπέλλες και κάνουμε την περσινή διαδρομή ουσιαστικά, αλλά ανάποδα.
Φτάνουμε στο λιβάδι με τα άλογα πάνω απο τα Α.Πορόια...

...και μετά περνάμε απο την καλύβα του Βρακά που λειτουργεί σαν μίνι καταφύγειο...

Περνάμε απο όλο το Μπέλλες κατα μήκος για να κατέβουμε απο ένα ξεχασμένο δρομάκι πάνω απο την Δοιράνη
που ήταν λιγάκι hard  ιδίως για quad και αυτοκίνητα.
Οχι οτι ήταν και πολύ εύκολο για τις μηχανές. Μάλλον σε αγώνα enduro ταίριαζε περισσότερο.
Η Δοιράνη από ψηλά...

Περάσαμε και από κάτι βρύσες...

Το Μπέλλες γενικά ειναι κάπως έτσι, γενικώς...χάλια πράμα δηλαδή...

..και καταλήξαμε για τον τερματισμό της πρώτης ειδικής, εδώ.( Δεν θυμάμαι πως λεγόταν το μέρος)

Στην συνέχεια ήταν η δεύτερη απλή της ημέρας 168 χλμ!!! αν θυμάμαι καλά. Η πρώτη ήταν απο την Βουλγαρία μέρχρι την Βυρώνεια.
Οσο ένας κανονικός αγώνας Trailride περίπου. Στο 108 χλμ περίπου το παξιμάδι του bebekou είχε διαφορετική γνωμη για τα πράγματα και έγινε μια μεγάλη ιστορία που δεν θα γράψω εδώ με αίσιο τέλος στο φινάλε.
Στην φωτό ο bebekos, ψάχνει να βρεί το γιατί....

Η διαδρομή εν το μεταξύ είχε κατεύθυνση προς την Αριδαία, αφού περάσαμε στην κυριολεξία πάνω απο τα σύνορα.
Και για του λόγου το αληθές...

Περάσαμε από τον Ακρίτα τελευταίο χωριό πρίν τα σύνορα.
Εδώ το χωρίο Λιβάδια με την ωραία πλατεία του που στο roadbook νομίζαμε ότι ήταν το Θοδωράκι και που ο Κορολής κάπνισε ότι είχε και δεν είχε μέχρι να έρθει το παξιμάδι από το service του Boevski.

Στο γεφύρι πρίν την Αριδαία με κατεύθυνση την δεύτερη ειδική της ημέρας...

Η δεύτερη ειδική που ήταν όλα τα λεφτα και που ξεκίναγε με μια τουλίπα 18χλμ νομίζω και ήταν σε στύλ Pikes Peak.
Tσίτα τα γκάζια από ολους, ή μάλλον  σχεδόν όλους Ετσι για την ιστορία ο φίλος μας ο Johannes
από την Αυστρία με το ΚΤΜ 990 Superenduro έγραψε 202 πραγματικά χλμ !!!! στο ICO και ήθελε και άλλα.
Είχε ομως και εξαιρετική θέα πρός τα κάτω στον κάμπο...
Eιμαι σίγουρος οτι ο Johannes μάλλον δεν πρόλαβε να την δεί πάντως...

..μετά η διαδρομή πέρναγε μέσα απο το δάσος με τις βελανιδιές και τις οξιές...

...και απο εδώ...

...για να καταλήξει στο  Λουτράκι με τα γνωστά λουτρά.

Ακόμα 50 χλμ απλή και το καραβάνι φτάνει επιτέλους στην Εδεσσα μετά πο 510 χλμ. Δεν ήταν και λίγα, εεε?
Οι αναγκαίες επισκευές και συντήρηση στο bevuac, και είμαστε έτοιμοι για νέες περιπέτειες.

Μέρος δεύτερο

Την άλλη ημέρα το πρόγραμμα έλεγε ξεκούραση και απλή μετάβαση στην Φλώρινα όπου
ο καθένας την έκανε όποτε ήθελε ανάλογα με τις ανάγκες του βέβαια.
Εγώ και ο bebekos την κάναμε νωρίς και γλυτώσαμε και την βρόχα.

Την Παρασκευή ο πρώτος πήρε εκκίνηση στις 6.00 νύχτα δλδ και κάναμε το πρώτο κομματι
μαζι με τον Μιχάλη, Πολυτίμη και bebeko μιας και ο τελευταίος είχε μείνει...και από φώτα.
Ανεβήκαμε ένα βουνό, δεν θυμάμαι το όνομα του, με καταπληκτικό όμως terrain. Θυμάμαι όμως οτι χάραζε εκείνη την ώρα και έκανα την κλασσική κίνηση (Vatanen με τον ήλιο κόντρα) και εμείς να ανεβαίνουμε... πρός την κορυφή.
Τέλεια...

Κατεβαίνοντας προς τις Πρέσπες πρίν τον Αγ. Γερμανό.

Περάσμε δίπλα στην Μικρολίμνη και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε μετα την Οξυά.
Η Πρέσπα από ψηλά.

Κατεβήκαμε στο χωριό Κωτάς όπου μας περίμενε η πρωινή ομίχλη.

Φτάσαμε μέχρι τα σύνορα τις Κρυσταλλοπηγής και στρίψαμε αριστερά.

Ξεκινήσαμε την πρώτη ειδική στον Γράμμο.Μακράν η ωραιότερη διαδρομή από όλες τις απόψεις.
Και οδηγικά βέβαια αλλά απο απόψη τοπίων απλά άπαιχτη.
Ο Γράμμος λοιπόν ήταν κάπως έτσι...

...και έτσι...

...αλλά και έτσι...

Περάσαμε την υπέροχη λίμνη Μουτσάλια  με τα νούφαρα στα δεξιά μας στις Αρρένες.

Φτάσαμε στην Αετομηλίτσα, την περάσαμε απο μέσα...

Περάσαμε και το παλιό  γεφύρι στον δρόμο πρός το καταφύγειο...

...και μετά περάσαμε πάνω απο την γνωστή Δρακόλιμνη κάπου κοντα στα 2.000 μ...

Η ειδική τερμάτιζε στο χωριό Γοργοπόταμος όπου οι φίλοι μου Ελληνες και ξένοι μου επιφύλαξαν πολύ
θερμή υποδοχή και τους ευχαριστώ πολύ για αυτό. Μετα βέβαια εγιναν και συνομιλίες  απείρου κάλλους
με τους τοπικούς που μου θύμισαν εποχές απο παλιά Ακρόπολις.Ωραία πράγματα δλδ
Το πέρασμα απο το ποτάμι στο βάθος το χωριό.

Απλή ξανά, αλλά πολύ ενδιαφέρουσα αρκετά σκληρή και πολύ στριφτερή σε πολλά σημεία της.
Μεγάλη σε μήκος και πάλι 170 χλμ περίπου αν θυμάμαι καλά.
Ο Σαραντάπορος όπου και το service park και ο ανεφοδιασμός.

Το μνημείο του Γράμμου...

Το μπλέ ξωκλήσι πάνω από την Σαμαρίνα...

Η περίφημη στάση στο Δίστρατο, τουλίπα που δεν έπρεπε να χάσουμε με τίποτα...

Περάσαμε ακριβώς μπροστά απο το χιονοδρομικό της Βασιλίτσας...

Για να κατέβουμε την καινούργια άσφαλτο για την Βοβούσα. Καμμιά φορά καλή είναι και
η άσφαλτος μετά απο τόσα χλμ χώμα. Ιδίως άμα είναι τέτοια...

Στην Βοβούσα ξανά ανεφοδιασμός και εκκίνηση της τελευταίας υπέροχης μικρής αλλά ζουμερής
ειδικής μέσα στην Τύμφη. Δεν νομίζω ότι χρειάζονται συστάσεις για την περιοχή.

Η δεύτερη ειδική ξανά...

Τερματισμός στο χωριό Νεγάδες.Ειλικρινά παρακαλούσα να μην  τελειώσει αυτή η ειδική παρά την κούραση.
Αλλα 50 χλμ απλή μέχρι στα Γιάννενα. Στον δρόμο περάσαμε και από κάτι γεφύρια..

Kαταλήξαμε στα φιλόξενα Γιάννενα στο bevuac, που είχε στηθεί δίπλα στην λίμνη.
Κόσμος,φασαρία, μουσικές,πειράγμματα...

Ο αγώνας τελειώσε για εμάς εκεί μιας η πολύ δυνατή βροχή της επομένης δεν επέτρεψε
σε μηχανες και γουρούνια να κάνουν την διαδρομήγύρω απο το Συρράκο και τους Καλαρύτες. Κρίμα.

Το λιγάκι παράξενο οδοιπορικό αυτό του αγώνα δεν έχει φωτογραφίες δράσης με μπάντες και σούζες.
Ειναι όπως είδα εγώ τον αγώνα από την πλευρά μου. Ειναι η άλλη πλευρά που έχουν οι αγώνες rally.
Μπορεί τελικά να είναι και πιο ωραία τους πλευρά.
To οτι ζούμε σε μια υπέροχη χώρα με απίστευτες ομορφιές δεν χωράει αμφιβολία.
Αυτός ο τόπος έχει τον τρόπο του να μας το υπενθυμίζει κάθε φορά.

Ευχαριστώ τον Μελέτη για την πολύ όμορφη διαδρομή που επέλεξε.
Τα παιδιά απο όλη την Ελληνική αποστολή για τις βοήθειες και το κέφι τους.
Οσοι δεν καταφέραν να το τρέξουν, ας τυπώσουν τα roadbook, ας φορτώσουν τα tracks στα gps τους και η Ανοιξη δεν είναι μακρυά.
Με καλή παρέα και όρεξη η διαδρομή βγαίνει σχεδόν εύκολα.

Το παραπάνω είναι αφιερωμένο σε όλους αυτούς που δεν ήταν στον αγώνα, αλλά τους κουβαλούσα στη σκέψη μου, συνεχώς.
Ξέρουν αυτοί...

Κώστας - Ayrton - Χατζηγιαννάκης.