 |
 |
Συνδεθείτε Εδώ
| Ρακόκαιρος... |
 |
| Editorial |
| Δευτέρα, 16 Αύγουστος 2010 23:00 |
Ρακόκαιρος…Φυσάει ένας διαολεμένος αέρας που μου 'χει σπάσει τα νεύρα.
Προσπαθώ να κοιμηθώ και να ησυχάσω λίγες ώρες, αλλά όλες οι αισθήσεις φροντίζουν για το αντίθετο.
Η σκηνή κοπανάει και λυγίζει, κολλάει στα πρόσωπα, ενώ ο αέρας λυσσομανάει και σφυρίζει απειλητικός.
Η άμμος εισβάλλει από παντού παρόλο που όλα τα φερμουάρ είναι κλειδαμπαρωμένα, μπαίνει στα μαλλιά, στη μύτη και στο στόμα!
Στριφογυρνώντας πάνω στο sleeping bag κάνω το τέλειο piling μετά από το κάψιμο στον πρωινό ήλιο.
Ο ιδρώτας δίνει το τελειωτικό χτύπημα βάζοντάς μου το φοβερό δίλημμα:
να ανοίξω το τσαντίρι, έρμαιο στην άμμο και τον αέρα ή να βράσω στο ζουμί μου;
Δεν πρόκειται να υποκύψω σε τέτοιους εκβιασμούς στις διακοπές μου, πρέπει να φανώ δυνατός!
Αλίμονο!
9 το πρωί αποφασίζω την ηρωική έξοδο.
Τα χταπόδια και οι πέτρες που προσπαθούν να κρατήσουν το μουσαμά του "εξοχικού" μου,
τον έχουν τραυματίσει ανεπανόρθωτα παλεύοντας με τα σταθερά κι αμετανόητα 7 μποφόρ.
Μικρό το κακό… Δεν θα άλλαζα με τίποτα την ευήλια και ευάερη καβάτζα που με φιλοξενεί χρόνια τώρα.
Περπατώ αργά στην άμμο, που δεν έχει αρχίσει ακόμη να καίει, τα 50 μέτρα που με χωρίζουν από τη μανιασμένη θάλασσα.
Δέχομαι απαθής την αμμοβολή με την παρηγοριά ότι σε λίγες στιγμές το θερμορυθμιστικό μου σύστημα θα ξαναβρεί τα ίσια του μέσα στο νερό.
Τα κύματα σκάνε στην βορινή παραλία καθώς ο Μαΐστρος είναι στα κέφια του,
καθηλώνοντας για πέμπτη μέρα το πλοιαράκι απέναντι, αφήνοντας το νησί αποκλεισμένο.
Μέσα σε έναν άσπρο αφρό έρχεται η δροσιά, η ανακούφιση.
Ανάσταση!
Απέναντι η σκηνή υποφέρει κάτω από τον κέδρο.
Ο κέδρος υποφέρει κάτω από τον αέρα.
Ο γέρικος κορμός του από μακριά θυμίζει μπονζάι από το σχήμα που έχει πάρει,
λαξευμένος από την αλμύρα της θάλασσας και το ανελέητο μαστίγωμα της άμμου και του αέρα.
Άλλα σκόρπια κλαδιά έγιναν έργα τέχνης στα χέρια και τα μαχαίρια των "ενοίκων" του Λαυρακά και του Ποταμού.
Δεν υπάρχει καλύτερο ξύλο να σκαλίσεις από τον κέδρο.
Ξεραμένα, πολυταξιδεμένα και τελικά ξεβρασμένα ξύλα στην ερημική παραλία είναι αυτά που της δίνουν ταυτότητα και τη στολίζουν,
είναι η νεκρή αλλά ζωντανή πανίδα της.
Άλλωστε το ξύλο ποτέ δεν πεθαίνει…
Το σύνθημα έχει περάσει καλά στους σκηνίτες και τα γερασμένα – ορφανά από φύλλωμα μέλη του κεδρόδασους δεν τροφοδοτούν ποτέ τις φωτιές.
Ευτυχώς…
Η φωτιά σήμερα άναψε στις μακρινές καβάτζες, τέρμα-πάνω στην λεωφόρο της άμμου, καλά προστατευμένη από τον αέρα.
Οι στίχοι των "χειμερινών κολυμβητών" αντηχούν στα αυτιά της μεγάλης παρέας που ενωμένη γύρω από τον ζεστό και φωτεινό κύκλο
έχει μετατρέψει ότι μπορεί σε μουσικό όργανο.
Το μπουζούκι, η κιθάρα, ο μπαγλαμάς και το βιολί έχουν ενορχηστρωθεί με τύμπανα και ντέφια,
με παλαμάκια και κουτάλια, με κλακέτες και ζήλιες, ακόμη και φλογέρες.
Η μουσική ταιριάζει με το χώρο, γεννιέται από αυτόν και ζει μαζί του.
Ξένος δεν υπάρχει,
λίγο φαΐ στην φωτιά περισσεύει για όλους ενώ η ρακί κάνει κύκλους από χέρι σε χέρι μέχρι να δώσει την θέση της στο επόμενο μπουκάλι.
Ρακόκαιρος!
Το αυγουστιάτικο φεγγάρι φωτίζει το ανύπαρκτο μονοπάτι ανάμεσα στα βράχια και την άμμο.
Τώρα που αρχίζει να γεμίζει, ο χρόνος έχει "κατέβει" στα 15'.
Τις πρώτες μέρες ο φακός ήταν απαραίτητος.
Οι παλιοί όμως έχουν φτιάξει τον δικό τους μπούσουλα με τα αστέρια!
Το αστρικό στερέωμα προσφέρει απέραντο πεδίο μελέτης.
Και στοχασμών. Ψάχνοντας τον Ωρίωνα, την Ανδρομέδα, το Σκορπιό και τις Άρκτους.
Κάθε τόσο ένας κομήτης που πέφτει, σε βάζει να σκεφτείς γρήγορα μια ευχή και να επανέλθεις στην πραγματικότητα.
Το φως της μικρής ταβέρνας, οι φωνές και τα γέλια σπάνε την ησυχία της νύχτας.
"Πολιτισμός".
Μια μοτοσυκλέτα είναι απαραίτητο αξεσουάρ στο σύνορο της Ευρώπης.
Αλλά κι αυτή υποκλίνεται στα χαραγμένα περιπατητικά μονοπάτια.
Όχι γιατί δεν μπορεί να τα διαβεί,
αλλά από σεβασμό για την προσπάθεια του νησιού να κρατήσει τις αποστάσεις από τον επερχόμενο εκπολιτισμό της Μυκόνου και της Σαντορίνης.
Δεν ταιριάζει στο κλίμα του, δεν το σηκώνει ο κόσμος του.
Και δεν είναι λίγοι αυτοί που το αγαπάνε και το στηρίζουν με τον τρόπο του ο καθένας, έστω κι αν είναι μακριά.
Όσο αργότερα έρθει αυτή η ισοπεδωτική ανάπτυξη –γιατί μοιραία κάποια στιγμή θα έρθει– τόσο το καλύτερο για όλους.
Ακόμη και για αυτούς τους μόνιμους κατοίκους που παλεύουν να κρατήσουν το νησί ζωντανό τους δύσκολους χειμώνες.
Αιώνες.
Το γλέντι στο Μεξικάνο και στου Νταμουλή έχει ανάψει.
Οι γεννήτριες έπαψαν και το φως από τα κεριά ζωγραφίζει τα πρόσωπα με σκιές που θα ζήλευε ο καλύτερος φωτογράφος.
Η παρέα είναι και πάλι "ένα", και τα τραπέζια απλώς λύνουν το χωροταξικό πρόβλημα. Δεν έχει σημασία που θα κάτσεις.
Η καλαμωτή κόβει καλά τον αέρα που μας έχει καθηλώσει μέρες τώρα χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο. Ευτυχώς! Διακοπές!
Μια βδομάδα οι ίδιοι άνθρωποι σε ένα νησί, όλους τους μαθαίνεις.
Πόσο μάλλον οι τυχεροί που κλείνουν δίμηνο. Οι μπύρες περνάνε στο τραπέζι πριν δώσουν την θέση του στη ρακί, το επίσημο ποτό του νησιού.
Άλλα δεν υπάρχουν.
Τα ψάρια από τους ψαροντουφεκάδες φτάνουν και περισσεύουν για την ομήγυρη.
Ο χαλβάς περιμένει. Η μουσική σε μεθάει.
Γεια μας!
Πάλι την έβγαλα στο λιμάνι. Με τα πράγματα φορτωμένα περιμένω μάταια το Μαΐστρο να καταλαγιάσει.
Αλλά στον ορίζοντα τίποτα! Πάλι δεν ήρθε το "Σοφία". Κάποιοι διαμαρτύρονται ότι "δεν είναι κατάσταση αυτή, που βρισκόμαστε, αίσχος!"
Μου θύμισαν τα τηλεοπτικά παράθυρα. "Να πας στη Πάρο κυρά μου που έχει 50 καράβια τη μέρα" της απάντησε κάποιος.
Τα λεφτά έχουν τελειώσει, η άδεια επίσης,
αλλά ο μαγνήτης σε κρατάει κοντά στο νησί κάνοντάς σε ή να το αγαπήσεις περισσότερο, ή να σε πιάσουν τάσεις φυγής.
Χαλάρωσε κι απόλαυσέ το.
Τίποτα δεν θα σου λείψει, κανείς δεν θα σου αρνηθεί τίποτα.
Η απάνεμη παραλία με το πράσινο νερό σε τραβά μέσα της.
Το μονοπάτι μέχρι την Τρυπητή θα γεμίσει το επόμενο 8ωρο.
Αλλά και πάλι δεν θέλεις να τελειώσει.
Λίγο ακόμα.
Το πλοιαράκι ήρθε ξημερώματα. Έστω και με απαγορευτικό. Άνωθεν οι πιέσεις…
Το νησί είχε ανάγκη από ανεφοδιασμό.
Έφυγε γρήγορα για να προλάβει τη μπονάτσα, με όσους τυχερούς-άτυχους πρόλαβαν να μπουν.
Ποια μπονάτσα; Πάλι 8άρι νοτιοδυτικό σήκωσε.
Προσευχές και τάματα, μούσκεμα στο κατάστρωμα από το κύμα που μας έλουζε …
Κάποιες στιγμές χάναμε τον ορίζοντα, το "Σοφία" βουτούσε στα κύματα και χανότανε,
στόλαρε και πήγαινε προς τα πίσω αντί για μπροστά,
οι φωνές και τα ουρλιαχτά είχαν κάνει τα χέρια να πάθουν κράμπες από το σφίξιμο στις κολώνες.
Μετά από 4 ώρες (αντί για 2) βλέπαμε το λιμάνι. Θεέ μου, να βγούμε ζωντανοί από δω μέσα! Κωλόκαιρος!
Ρακόκαιρος…
…και του χρόνου εκεί θα είμαι… Σεπτέμβριος 2002
DOC
|
